Skip to main content

Architecten transformeren 18de-eeuwse schuur met naadloze, eigentijdse uitbreiding

Historische gebouwen weer tot leven brengen is een uitdaging voor elke architect, maar wanneer het gebouw teruggaat tot 1792, is de taak ongelooflijk delicaat. Adam Knibb Architects werd onlangs beschuldigd van het toevoegen van een eigentijdse uitbreiding aan een beschermde en lokaal aanbeden historische schuur in Alresford, Hampshire, Verenigd Koninkrijk. Door samen te werken met lokale organisaties voor behoud, slaagden de architecten erin om de oorspronkelijke structuur te behouden terwijl ze naadloos een nieuwe lichtgevende leefruimte in het toepasselijke hordeshuis incorporeerden.

De constructie is al in 1792 gebruikt voor de originele schaapbeurzen en is een geliefd herkenningspunt voor het stadje en wordt beschouwd als "een juweel van de industriële archeologie". Als zodanig zou het renovatieproces een delicaat proces zijn om een ​​veilige manier te vinden om eigentijdse toevoegingen toe te voegen zonder de oorspronkelijke stalstructuur aan te tasten.

Gerelateerd: 6 schuren omgezet in prachtige nieuwe woningen

Het huis ligt in een grote vrijstaande schuur met een voor- en achtertuin, die een prachtig uitzicht op het omliggende groen bieden. Om de nieuwe uitbreiding in de oorspronkelijke stalstructuur te mengen, werd een geprefabriceerd CLT-houtframe gekozen voor de buitenbekleding. Deze beslissing was ook van cruciaal belang om de bouwtijd te verkorten.

Wat het ontwerp zelf betreft, concentreerden de architecten zich op de natuurlijke setting van het huis als een sleutelelement in het renovatieproces. In samenwerking met de Winchester Conservation-afdeling kregen ze toestemming om een ​​achterste erker te verwijderen om het huis te verbinden met een nieuwe extensie, die de primaire woonruimte van het huis zou worden. Om de verbinding te openen, maar een gevoel van grens te creëren, werd een frameloze glazen scheidingswand gebruikt om de oude structuur met de nieuwe te verbinden.

De nieuwe uitbreiding herbergt de grote keuken en eetkamer, samen met een kleine leefruimte en studeerkamer. Om het onderscheidende gebruik van de openbare ruimtes van de privéruimten te scheiden, gebruikten de ontwerpers een reeks visuele barrières in plaats van deuren of andere fysieke obstakels. Grote glazen ramen en deuren overspoelen het interieur met natuurlijk licht.