Skip to main content

Nederlandse architect voorziet in zelfvoorzienende woestijnsteden opgebouwd uit zout

Een briljant nieuw bouwmateriaal, ontworpen door een recent afgestudeerd architect van de TU Delft, zou een aantal dringende milieu-uitdagingen tegelijk kunnen oplossen. Eric Geboers gebruikt wat hij de 'biomimetische' benadering noemt, van zonne-energie om het zout van water in zeewater te scheiden. Het resulterende zout wordt vervolgens gemengd met een zetmeel dat is afgeleid van algen in zeewater om stenen te maken met een grotere druksterkte dan aarde, en kan worden gebruikt om esthetisch aantrekkelijke gebouwen in droge regio's te bouwen. Het ontzoute water zou ondertussen worden gebruikt om voedsel te verbouwen.

"Elke minuut van elke dag is 23 hectare akkerland verloren aan oprukkende woestijnen, wat leidt tot een verbluffend aantal van 12 miljoen hectare land verloren elk jaar", schrijft Geboers op zijn website The Salt Project. "52% van het land van de wereld gebruikt voor de landbouw is getroffen - wat leidt tot problemen voor 1,5 miljard mensen wereldwijd. Ondertussen neemt de wereldbevolking in 2048 toe naar een verwachte 9 miljard ... wat betekent een hogere vraag naar voedsel en de dreiging van een nog snellere degradatie van onze bodem als gevolg van uitputting. "

Geboers streeft naar een gesloten systeem dat geen afval oplevert. In tegenstelling tot de traditionele ontziltingstechnologie, waar geconcentreerde pekel vaak in zee wordt teruggepompt in concentraties die ongezond zijn voor mariene ecosystemen, zou het geëxtraheerde zout kunnen worden hergebruikt als een duurzaam bouwmateriaal. Omdat het een grote druksterkte heeft, maar niet zo veel spanning, zou het het meest ideaal worden gebruikt in koepels en bogen, die veel voorkomen in de lokale woestijnarchitectuur.

Gerelateerd: Bouw je eigen ramp-veilige koepel naar huis met oorlogsmateriaal

Zout reageert natuurlijk niet goed als het wordt blootgesteld aan vocht, dus Geboers sluit de zetmeelhoudende zoutstenen af ā€‹ā€‹met een epoxy. Omdat dit een materiaal is dat op kunststof is gebaseerd, onderzoekt de architect momenteel biobased plastics als een meer ecologisch alternatief. Gedestilleerd water als bijproduct van het zonne-ontziltingsproces zou dan worden gebruikt voor het verbouwen van voedsel in kassen - vergelijkbaar met het Sahara Forest Project dat met succes gewassen in Qatar verbouwt.

Geboers heeft al een reeks prijzen gewonnen voor zijn baanbrekende ontwerp en hij is momenteel op zoek om samen te werken met ingenieurs om The Salt Project naar een hoger niveau te tillen. Hij heeft zelfs een masterplan ontwikkeld voor een zoutstad in Lusail, net ten noorden van Doha, Qatar. Golfstaten zijn bijzonder geschikt voor dit soort innovatieve architectuur gezien de beperkte zoetwatervoorraden en alomtegenwoordige toegang tot zout water, ernstige droogte en een groeiende, hongerige, rijke bevolking die bijna uitsluitend afhankelijk is van invoer voor voedsel.

We zullen dit veelbelovende project zeer zorgvuldig in de gaten houden.