Skip to main content

Duizenden toetsen, geregen aan bloedrood garen, roepen de Aardbeving van Great Tohoku in Japan op

Het Japanse paviljoen is een van de meest tot de verbeelding sprekende ruimtes op de kunstbiënnale van Venetië 2015. Zodra je naar binnen stapt, duik je in een suggestieve wereld verstrikt in honderden meters rood garen en hangende sleutels aan het plafond gehuld over twee grote houten boten die rechts zijn geplaatst in het midden van de kamer. De grootschalige Japanse installatie getiteld "De sleutel in de hand" is een site-specifiek kunstwerk dat uitdrukkelijk is ontworpen voor de 56ste Biënnale van Venetië door de in Osaka geboren en in Berlijn wonende hedendaagse kunstenaar Chiharu Shiota in samenwerking met paviljoencurator Hitoshi Nakano.

.

Hoewel Shiota's werk de sociale, culturele, historische en politieke context overstijgt, is de intieme bezorgdheid en angst van de kunstenaar, en een gevoel van duisternis gerelateerd aan het thema van leven en dood, evident voor bezoekers die bereid zijn om tussen de regels door te lezen. Het werk is latent gelinkt aan de aardbeving van Great Tohoku die het land in 2011 trof, met als gevolg een ongekend aantal slachtoffers en wijdverbreide vernietiging.

Gerelateerd: Dit gebouw in Venetië is bedekt met 1.000 gebruikte banden

In een poging om diepe en nog steeds ongenezen emotionele wonden te overwinnen die zijn veroorzaakt door de tragedie, geeft Shiota's grootformaat installatie een gevoel van leven, licht, hoop en spirituele helderheid. Sleutels opgehangen aan het rode garen kunnen worden gezien als een symbool van veiligheid en bescherming. Zoals Shiota opmerkt, beschermen sleutels in het dagelijks leven waardevolle dingen als onze huizen, eigendommen en persoonlijke veiligheid. Ze bewaken ook onze herinneringen, in aanvulling op onze liefde en vertrouwen jegens intieme vrienden en familieleden.

Na enkele ogenblikken verdwijnt de schokkende eerste indruk die iemand het Japanse paviljoen binnengaat geleidelijk. Het ongemak en het beeld van het bengelen in razende bloedige golven naast zinkende toetsen wordt langzaam vervangen door een gevoel van hoop. De twee boten lijken niet langer op de laatste twee verdwijnende getuigen van een tragische gebeurtenis. In plaats daarvan vertegenwoordigen ze een worstelende kracht die vooruitgaat in de onvoorspelbare zee van het leven, in de precaire toestand waarin niet alleen Japan, maar de hele wereld te lijden heeft. Ze zijn niets anders dan een metafoor van twee handen die een regen van herinneringen opvangen die uit het plafond stroomden.