Speelpleinen in de stad worden te veilig geacht dankzij de ontwerpen met donsmotoren

speeltuinen te veilig? Dus concludeert een recent artikel dat de gebruikelijke rondes op het internet maakt. De belangrijkste bewering is dat de kiddie-sites gehomogeniseerd en gedegradeerd worden. "We zijn nu op een punt waar elke speelplaats ongeveer hetzelfde is. En ze zijn saai. Ze zijn niet uitdagend, "zegt speeltuinexpert Alex Gilliam die verlangt naar de forten van 3 verdiepingen uit zijn jeugd.

Sorry, er zijn op dit moment geen polls beschikbaar.

De gesprekspunten in het artikel zeggen het allemaal, waarbij de auteur vooroploopt door te constateren dat "de toegenomen aandacht voor veiligheid mogelijk onbedoelde gevolgen heeft gehad: een generatie kinderen die niet in staat is om het risico nauwkeurig te beoordelen of om te gaan met angst." nog interessanter zijn de reacties geplaatst in reactie op het stuk.

Dr. Ellen Sandseter stelt voor dat "kinderen risico's moeten nemen en angsten op de speelplaats moeten overwinnen." Lezer, George, draait deze verklaring om door te stellen dat het niet om speelblessures gaat waarvan gevreesd wordt. "Het is de Amerikaanse manier van leven die hier de schuld heeft," antwoordt hij. "Iedereen moet iemand anders dagvaarden als er iets gebeurt."

"Paradoxaal genoeg stellen we dat onze angst voor kinderen die worden geschaad door meestal ongevaarlijke verwondingen kan leiden tot meer angstige kinderen en verhoogde niveaus van psychopathologie," reden Dr. Leif Kennair in een studie die in het artikel wordt geciteerd. Commentaar Catherin Mary is het daarmee eens. "Ouders moeten hun kinderen het leven laten leiden en gewond raken", stelt ze. "Als je nooit gewond raakt, weet je nooit hoe je ermee om moet gaan."

En hoewel Alex Gilliam, de professional aan de bovenkant van het artikel citeerde: "Het hele idee van het beschermen van kinderen heeft een soort van mislukking." Een empathische Jan E B kan het niet volledig oneens zijn met het streven naar veiliger spel. "Ik kreeg een gebroken sleutelbeen in de derde klas toen een jongen tegen me aan botste en met zijn hoofd op dat deel van mijn schouder sloeg." Ze herinnert zich in haar post. "Je kunt speeltoestellen dus niet altijd de schuld geven."

Maar meestal zijn het de ouders die de schuld krijgen. Waren gebeld wimpy, fraiddy-cat, sue-happy idiots. We zijn "overbezorgd bij elke kleine snee". En onze kinderen zullen opgroeien tot "zacht", "onhandig", "zeurige kleine mietjes." Ouch.

Als ouder heb ik nooit van speelplaatsen gehouden voor mijn kind. Iets in de besloten ruimte maakt me ongemakkelijk. Ik ben niet bang voor mijn zoon, maar voor alle anderen om hem heen. Hij springt van de top van de hoge dia in plaats van hem naar beneden te ritsen, moedigt kinderen aan om 'kippengevechten' te spelen op de apenbalken en steekt de bandschommeling af als een piloot uit zijn cockpit schiet nadat hij op de noodknop 'uitwerpen' drukt.

Het is waar dat ik nerveus kijk hoe hij het twee verdiepingen hoge touw en de stalen geodetische koepel beklimt op de speelplaats in Brooklyn Bridge Park Pier 6, een gevoel van opluchting wanneer hij het veilig op en neer klautert. Maar tegelijkertijd, omdat ik de vader ben van een ietwat gek gemaakte risiconemer, die zelden gewond raakt, wil een deel van mij soms meer blessures ... kleintjes. Het type dat lessen leert.

Loading...