Skip to main content

Verrassing! Dit dromerige "Barndominium" is eigenlijk helemaal geen schuur


Met kamers, zowel kleine als stijgende - en eigenzinnige details uit het oude huis, zoals een 'trap naar nergens' die onmiddellijk charme toevoegen - is deze retraite in Noord-Carolina een heerlijke illusie: het is allemaal gloednieuw.

Celia Barbour: Dit project in North Carolina begon - zoals velen doen - met de ogenschijnlijk onverenigbare wensen van een klant.

Jane Hawkins Hoke: De cliënt en haar man wonen in Birmingham, Alabama, en bouwden dit in Kassiers, in de Blue Ridge Mountains, als een toevluchtsoord voor het hele jaar door. Ze wilde een geweldige kamer, maar geen enorm landhuis, dus hebben we een "verbouwde schuur" ontworpen met kleinere kamers die er vanaf stralen.

Dus er was geen echte schuur op de site toen je begon?

James Carter: Het is allemaal helemaal verzonnen! We gebruikten geregenereerd schuurhout en lokale steen om het huis onmiddellijke zwaartekracht en geschiedenis te geven.

Ook op andere manieren speelt het huis tegen het type. De inrichting is niet rustiek, zoals je van een landhuis zou verwachten.

JHH: De klanten zijn erg verfijnd. Dus het is een berghuis dat verfijnd is in de stoffen, details en accessoires. De houten meubels - de spoelstoelen en bijzettafels in de grote kamer, de spoolbedden boven - geven een landelijk gevoel zonder ruw of zwaar te zijn. De kussens in de eethoek hangen aan messing knoppen, dus ze zien er zacht en gemakkelijk uit, maar niet rommelig. In de slaapkamer verdwijnt een stalen bedframe en worden de gordijnen en het gestoffeerde hoofdeinde de sterren. Een bed met een spandoek met laken voelt op deze grijze bergdagen gezellig en romantisch aan.

Van knus tot stevig, het huis presenteert radicale schaalverschuivingen.

JC: Als je binnenkomt, voelt het als een klein huisje. We wilden het drama uitstellen: je moet zes voet lopen voordat je zelfs de grote zaal kunt zien, met zijn plafonds van 25 voet. En grenzend aan het is een grenen lambrisering met acht-foot plafonds - echt laag door nieuwe bouwnormen. Het is net een klein nest.

Hoe selecteerde je meubels om het drama te benadrukken?

JHH: De Virginia linnenkast in de hal is bijzonder massief en lang - bijna vier voet hoog. Het maakt die ruimte nog strakker, zodat het contrast een grote verrassing is wanneer je je omdraait en de woonkamer binnengaat. Ondertussen, in de grote zaal, zijn de urnen van faux-bois op de schoorsteenmantel enorm - ook de poef - maar de kamer slikt ze bijna in.

Was het een uitdaging om stoffenpatronen te vinden die zulke dramatische veranderingen in verhoudingen konden onderhandelen?

JHH: Hier is een grappig verhaal over. De klant werd verliefd op een crewel-stof voor de grote zaal. Ik vertelde haar dat het niet tegen de ruimte zou opkomen en suggereerde een oud patroon van Brunschwig en Fils, La Portugaise. Het heeft enorme schaal en levendige rode, groene en bruine kleuren. Ze zei: "Ik ben het gewoon niet." Maar toen het huis werd gebouwd, spreidde ik de stof over enkele platen multiplex. De kamer is net tot leven gekomen. We eindigden met het gebruik op een bank en twee vleugel stoelen. Nu vraagt ​​ze elke keer dat ze twijfelt over iets, "Is dit nog een La Portugaise?"

De eethoek lijkt bijna een onderdeel van de ingebouwde kasten.

JHH: We stopten het in een betimmerde nis onder de trap, tegenover de grote kamer en het uitzicht. Het voelt intiem aan, maar maakt nog steeds deel uit van de dingen. Ik heb de klanten gezegd dat als de eetkamer een aparte ruimte is, je deze nooit zult gebruiken. Vlak ernaast ontwierp James een kast voor haar majolica.

JC: In de traditionele architectuur ging het niet alleen om starheid en om het lezen van het boek. Ik hou van huizen die een beetje eigenzinnig zijn.

Dus heb je opzettelijk "imperfecties" geïntroduceerd?

JC: Boven hebben we een 'trap naar nergens' gebouwd. In historische huizen lostten architecten en ambachtslieden vaak problemen op met creatieve trucs.

JHH: James wilde niet dat de hal op de bovenverdieping een donker dood eind zou zijn, dus bouwde hij een trap met een dakraam die je naar boven trekt.

Je speelt met zichtlijnen in het huis.

JC: Ik hou van gecontroleerde meningen. Er lopen lange assen doorheen. Vanuit de slaapkamer aan het ene uiteinde kun je langs de zitkamer, de grote kamer en de bar kijken en zien of iemand een vuur in de keuken heeft, ongeveer 70 meter verderop.

Dit lijkt de aandacht naar binnen te trekken, en benadrukt de intimiteit van het huis, als een tegenwicht tegen die berggezichten.

JHH: De klanten wilden een huis dat zowel gezellig als groots zou zijn. De inmiddels volwassen vrouw en haar dochters gingen naar een nabijgelegen zomerkamp en houden van dit gebied. Nu ze haar land hier heeft, zie ik haar nooit in de stad.

Bekijk meer foto's van dit prachtige huis »

Dit verhaal verscheen oorspronkelijk in het december / januari 2017 nummer van Mooi huis.